Zamieszkaliśmy u Księży Misjonarzy Saletynów. To miejsce ma nie tylko wyjątkowy klimat duchowy, ale również doskonałą lokalizację – blisko natury, z widokiem na Tatry.

Tematem przewodnim naszego wyjazdu było hasło: „Bądź dobry jak chleb”, zaczerpnięte z nauczania św. Brata Alberta (Adama Chmielowskiego).

Każdego dnia uczestniczyliśmy we Mszy Świętej sprawowanej przez naszego kapelana, ks. Proboszcza Jerzego, który głosił do nas Słowo Boże zachęcając jednocześnie do rozważań duchowych. Z głębi serca dziękujemy Księdzu Jerzemu za czas, wysiłek i oddanie w prowadzeniu nas ku duchowemu wzrostowi

Miłą niespodzianką było spotkanie z s. Aleksandrą (albertynką), która, opowiedziała nam o życiu i misji św. Brata Alberta. W prosty i poruszający sposób ukazała, jak jego wybory mogą być inspiracją również dla nas dzisiaj, by pomagać drugiemu człowiekowi, dostrzegać jego potrzeby i działać z miłością. Siostra mówiła również o swojej codziennej pracy w zgromadzeniu sióstr albertynek – wśród ubogich, bezdomnych i osób w kryzysie. Pokazała nam, że świętość to nie tylko wielkie czyny, ale również codzienna dobroć i troska o innych.

Nie zabrakło też wędrówek po Zakopanem, integracyjnych spotkań i wspólnych rozmów, które zbliżyły nas do siebie nawzajem i do Boga.

Na obozie odwiedził nas nasz wieloletni kapelan ks. Krzysztof Gil, który jest w Zakopanem na parafii. Obóz był czasem nie tylko wypoczynku, ale przede wszystkim duchowego wzrostu, wzajemnego wsparcia i nauki, jak w codziennym życiu naśladować miłość i pokorę św. Alberta. Razem tworzyliśmy wyjątkową atmosferę, w której każdy mógł czuć się częścią czegoś większego.

Na zakończenie obozu, Sylwia – nasza koordynatorka, podziękowała wszystkim za każdą chwilę – za uśmiech, za pomocną dłoń i za otwarte serce. Wszystko, czego tu doświadczyliśmy, zostanie z nami na długo. Życzyła nam również, aby ten czas przyniósł owoce w codziennym życiu i umacniał naszą Wspólnotę „Paciorków” także poza obozem. Na koniec otrzymaliśmy pamiątkowe dyplomy, które będą symbolem naszego zaangażowania, obecności i wspólnie przeżytej przygody na obozie.

Z Zakopanego wyjeżdżamy pełni wdzięczności, z sercami rozgrzanymi Bożą obecnością i głowami pełnymi pięknych wspomnień. Jeśli Pan Bóg pozwoli wrócimy tutaj za rok!!!